Tagarchief: want to know

Must do, must see, must be. De highlights van Paramaribo

Geplaatst door door
4

Het is verschrikkelijk druk hier in Su. Al maanden. Nog bijna geen rustig moment gehad. En begrijp me goed, ik klaag niet. Maar het leven bestaat momenteel alleen uit werken, werken en werken. Wie daar wel over klagen zijn de kinderen. “Mijn moeder werkt alleen maar”, wordt er regelmatig verteld. Gelukkig kunnen hun gesprekspartners er altijd hartelijk om lachen. Maar ik moet toegeven, het is wel een beetje waar. Mama werkt inderdaad heel veel.

Dat is ook niet zo gek vind ik. Als je de stap maakt om overzees te gaan wonen, en je bent ondernemer, dan zul je toch echt een beetje je best moeten doen om een nieuw netwerk op te bouwen.  Want laten we eerlijk zijn, het gaat allemaal niet vanzelf. En zeker niet in Suriname. Want hier is het niet wie je bent, maar wie je kent.

Daardoor is de aanleiding van sociale activiteiten die we hebben op dit moment toch vaak wel een zakelijke. Nou, niks mis mee. Zo stonden we laatst met een zakenrelatie naar de wandelmars te kijken. Een grote happening hier in Paramaribo. Heel gezellig. Want ik vind ook echt niet dat zakelijke contacten minder gezellig hoeven te zijn.  En dat vinden ze dan weer wél heel erg leuk. Socializen. Kunnen ze als geen ander.

Er werd dan ook luid gejuicht toen een vriend, waarmee ik ook zaken doe, zijn vliegtuig had gemist en toch echt een vrije zaterdag in Paramaribo ging doorbrengen. Want dan zien ze meteen een opportunity. Dan kruipt mama namelijk niet achter telefoon en laptop, maar moet er gesocialized worden. Zo dachten zij er tenminste wel over. Je kan zo’n man toch niet aan zijn lot overlaten? Die moeten we Paramaribo laten zien!

Nadat ze zich op eigen initiatief in “representatieve” kleding hadden gestoken, werd er direct een plan de campagne gemaakt. We zouden hem de highlights laten zien. De highlights van Paramaribo. Dus eerst de most important must do. En wat zou dat kunnen zijn? Juist! Het restaurant met de gouden bogen. McDonalds! En nee, heus niet voor eigen gerief. En de “Happy Meal” was heus niet voor hun happiness. Nee, dat was alleen omdat er zo aangedrongen werd.

Maar ja, more time to kill. Dus daarna de must see. TBL Cinemas. “Ja mama, dat is toch leuk? Dan kunnen we ook even de bioscoop laten zien! We hebben toch de hele dag? Je vliegt toch pas vannacht? Laten we film gaan kijken. Dat vind jij toch ook leuk?” werd onze gast gevraagd. Nou, dan moet je echt een hele flinke jongen zijn wil  je daar geen ja op zeggen. Uitstekende salesforce zouden ze zijn. Want zelf waren ze nog helemaal niet bij TBL geweest.

Natuurlijk kwam er popcorn. En M&M’s. En soft. En dat hebben ze alleen aangenomen omdat het niet netjes is zoiets te weigeren. En daarna, tot Gijs z’n grote vreugde, een twee uur durende verkeerd gekozen film gezien, met veel geweld. Tsja, je laat toch je gasten kiezen. Disney dacht hij. Moet goed zitten. Stond geen leeftijdskeuring bij. Maar ook dat heeft geleid tot veel hilariteit. “Ohhh! Die hadden we van jou nóóit mogen zien hè mama?”

Nou, they we’re having a ball! Als er een buitenkansje zich voordoet, moet je die volledig uitnutten. En dat hebben ze gedaan. Ja, waarom stoppen als je net zo lekker bezig bent? “Weet je wat heel leuk is? Lekker! Dat vindt mama ook heel leuk altijd. Dan kunnen we even rustig zitten, we drinken wat en als je honger hebt kun je ook een broodje eten. Heb je honger?”

“Oh, wist je dat ze hier ook heel lekkere appeltaart hebben? Niet zoals die van mama, want die is het lekkerst. Maar deze is óók heel lekker. Nederlandse appeltaart. Hou jij van appeltaart? Oh ja? Nou, dan moet je deze ècht nemen hoor. Ze maken hem warm voor je. Ik? Ook appeltaart? Ok… goed.”

Ja, dat was de must be. De highlights van Paramaribo. Misschien hadden we wat meer van de omgeving kunnen laten zien? Ook daar is voor gezorgd. Want bij Lekker! werd direct het Monopolyspel op tafel gezet. De Surinaamse editie. Met Surinaamse Dollars en straten in Paramaribo. Ja, overal hebben ze aan gedacht.

TBL Cinemas

Lalla Rookhweg 79

Paramaribo

telefoon: 463737

ilse-in-switi-sranan

De regen komt

Geplaatst door door
8

Ik en mijn zussen hebben nooit Sranantongo leren spreken thuis. Mijn moeder was een ster in inburgeren avant la lettre. Haar motto: “We zijn in Nederland, dus we doen het op zijn Nederlands”. Wij vonden dat achteraf erg jammer. Niet in de laatste plaats omdat we er bij familiebezoek voor spek en bonen bijzaten. Geen idee waar ze het over hadden.

Dus heb ik het later echt moeten leren. I had to learn the hard way. Tot hun elfde jaar hebben kinderen een natuurlijk vermogen een vreemde taal zich snel eigen te maken. Tweetalig opgevoed worden betekent eigenlijk dat je twee moedertalen hebt.

Foto credits: Wereldomroep

Gelukkig had ik een uitstekende docent, René Hart. Beter kun je niet krijgen. Meneer Hart, die beroepsmatig altijd in het onderwijs heeft gezeten, vond het jammer dat er in zijn moedertaal geen lesmateriaal bestond. Daarom besloot hij dat zelf te ontwikkelen.

Gepassioneerd is hij les gaan geven in Sranantongo. Inmiddels geeft hij ook les op de Universiteit van Rotterdam, waar het Surinaams als bijvak gekozen kan worden. En de animo is groot.

Meneer Hart heeft bij mij de woordjes er echt ingestampt. Moest het huis vol plakken met stickertjes. Op de deur, doro. Op de stoel, sturu. Nou, je snapt het wel. Al snel was het huis helemaal volgestickerd. Zonder vocabulaire geen taal zegt René Hart. En gelijk heeft hij.

Nu heeft het Surinaams een aantal prachtige woorden. Een leuke vind ik mofokoranti, letterlijk de mondkrant, vrij vertaald: de wandelgangen.

Maar de allermooiste vond ik het woord voor “het regent”. Alen e kon (spreek uit: alèng è kong). De regen komt. Waarom dat zo heet, begrijp ik pas sinds kort. Als je in de stad bent, in Paramaribo, zal je het niet echt merken. Maar als je in het bos bent, het oerwoud, wordt het ineens allemaal duidelijk.

Als het gaat regenen, en dan zo’n echte tropische regenbui waarbij je binnen een halve minuut helemaal maar dan ook totaal doorweekt bent, hoor je dat namelijk aankomen. Eerst is het zacht geruis. Dat geruis wordt steeds sterker en harder, totdat het aanzwelt tot een denderend en bulderend geluid. Echt overweldigend. En dan komt dus, de regen. Alen e kon.

ilse-in-switi-sranan

 

Goedkoop vliegen naar Suriname

Geplaatst door door
5

Wie de reis naar Suriname al eens heeft gemaakt, of gaat maken, weet ervan. De ticketprijs voor een vlucht naar Suriname is exorbitant hoog. Dat is altijd al zo geweest. Ik herinner me een vakantie naar Suriname in 1978, als ik me niet vergis kostte een ticket toen al bijna tweeduizend  gulden terwijl de maandhuur van een gemiddelde huurwoning de vierhonderd Hollandse florijnen nog lang niet oversteeg.

Vergeleken daarbij is het misschien wel iets beter geworden, maar nog steeds zijn de ticketprijzen vergeleken bij andere soortgelijke bestemmingen erg hoog. Zolang je laagseizoen reist is het nog enigszins acceptabel, je betaald dan om en nabij de € 700,-. En of je dan met de SLM of de KLM vliegt, dat is lood om oud ijzer.

Ben je echter veroordeeld tot vliegen in het hoogseizoen, dan ben je echt de klos. Een ticket kost je niet minder dan € 1350,- . Vaak zelfs meer. Nou, vermenigvuldig dat met het aantal leden dat je gezin telt en zie daar, een klein fortuin waar je bijna een auto van kan kopen. Om maar eens iets te noemen.

Nou hebben we lang  niet allemaal dat geld zomaar op de plank liggen. Zoals ik vorige jaar toen ik op vakantie wilde naar Su. Dus heb ik het internet flink afgestruind – ik ben de zelf gekroonde Google-Koningin – en na veel gepuzzel is het me gelukt om voor bijna de helft te vliegen. Mijn oplossing was om via Cayenne, Frans Guyana te reizen. Frans Guyana is het buurland aan oostzijde van Suriname. De truc is dan, mocht je dit van plan zijn, dat je niet vanaf Schiphol naar Cayenne vliegt. Dat scheelt je hooguit een paar tientjes. Je moet vliegen vanaf Parijs Orly.

Je hebt de keuze uit twee luchtvaartmaatschappijen. Zo kun je vliegen met Air France of Air Caraibes. Samen met twee kinderen heb ik ongeveer € 2200,- betaald bij Air Caraibes. Inmiddels zit ik in hun mailbestand en krijg regelmatig aanbieding om voor € 498,-  te vliegen naar Rochambeau. Hoogseizoen! Ik bedoel maar.

Het enige wat je nodig hebt is tijd, het is natuurlijk wel een intensieve reis, maar als je bedenkt dat de vakantie begint zodra je reis start valt het allemaal best mee. Daarbij komt dat wij zes weken op vakantie gingen. En dan maakt een dagje meer of minder reizen niet zo veel uit. Heb je slechts twee weken de tijd, dan zal je keuze wellicht anders zijn.

Zelf hebben we vanaf Amsterdam Centraal met de Thalys naar Parijs gereisd. Vanaf Gare du Nord is een directe verbinding naar vliegveld Orly. Je neemt RER lijn B, de Orlyval. Deze rijdt vanaf 5.00 uur tot 0.15 uur elk kwartier naar het vliegveld.

Als ervaringsdeskundige geef ik je nog de tip vooral niet naar de reisbeschrijving van NS Internationaal te kijken zoals ik heb gedaan. Dat betekent namelijk dat je net als ik met veel te zware koffers ongeveer veertien trappen moet afdalen, tweemaal de tram en eenmaal de trein zult moeten nemen. Volstrekt onnodig. En bij de trappen van RER lijn B ontbreken niet de paden om je koffer overheen te kunnen rijden, bij die veertien trappen wel.

’s Avonds hebben we overnacht in het Holiday Inn Orly. Kan goedkoper bij Formule 1. Maar na die veertien trappen op een tropische warme dag, ik kan je zeggen dat ik al die zes weken in Paramaribo niet meer zo heb gezweet als die dag in Parijs, vond ik dat we een upgrade verdiend hadden. En het  shuttlebusje dat ze hebben is toch ook wel erg lekker. Overigens zou ik een volgende keer deze overnachting skippen, maar het was de eerste keer en met twee kinderen, eentje zes en eentje negen, wilde ik het zekere voor het onzekere nemen.

Nog een nice to know. Orly heeft twee terminals. Een heet Orly Ouest, de ander Orly Sud. Dat wist ik niet, en dus stonden wij op de verkeerde terminal. Op je reisbescheiden staat met een letter aangeduid bij welke terminal je moet zijn. Wij hadden een S achter Orly staan. ’t Is maar dat je het weet.

Na zo’n acht en een half uur vliegen waren we geland op Rochambeau. Als je in Cayenne bent moet je verder reizen naar de grens, naar Saint Laurent du Maroni. St. Laurent is de grensplaats 260 kilometer ten het westen van Cayenne en ligt aan de Marowijne. Aan de overkant Albina, Suriname. Je hebt daartoe twee mogelijkheden. Je kunt met een van de reguliere busjes rijden. Je neemt een taxi vanaf Rochambeau en elke chauffeur snapt wat je bedoelt als je vraagt naar de plek waar de bus vertrekt naar Saint Laurent. Deze rijden echter tot 18.00 uur. Stipt.

Je hebt ook particuliere taxibusjes. Helaas kan ik je dat nummer nu niet melden, heb het genoteerd in onze reisgids die in een verhuisdoos in Nederland zit, onze inboedel is namelijk nog niet verscheept. Maar bij hotel La Tentiare moeten ze je dat kunnen geven, daar heb ik het ook van. En dan kost een enkeltje € 60,- per persoon, of €250,- als je de bus voor jezelf wilt. De bus heeft acht zitplaatsen.

Overnacht hebben we dus bij hotel La Tentiare in Saint Laurent du Maroni. Een hotelovernachting kostte ongeveer € 90,-.

De volgende morgen zijn we met de taxi naar de terminal gegaan, naar Le Bac. Nu is dat een woord wat veel verwachtingen schept, maar de terminal is een klein huisje waar zich de douane bevindt. Bij de douane moet je je even laten uitstempelen. Waarom? Omdat ze je aan de overkant anders terug sturen en dat is zo zonde van je tijd.

Als je hebt uitgestempeld kun je met veerboot La Gabrielle naar de overkant,  maar er liggen ook tientallen bootjes die je voor zo’n € 5,- aan de overkant zetten. Oh, en soms vragen ze je of ze je bij de douanepost moeten afzetten of verderop. Briljant. Any way, je bent in Suriname. Even naar de douane lopen, formuliertje invullen, wachten op het stempeltje en klaar.

Nu nog naar Paramaribo. Je kunt een taxi nemen. Kost je zo om en nabij de € 80,-. Of een bus, kost nog geen 10 srd. Wij werden opgehaald door familie.

Alles bij elkaar heb ik € 1300,- bespaard, en nu ik de weg weet zou ik nog zo’n € 800,- extra kunnen besparen.

Have a save trip!

Note: Vanaf vandaag, 4 oktober 2012, vliegt de SLM weer op Cayenne.

 

 
Vaarschema La Gabrielle
Vertrek
 Saint Laurent Albina
maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag 7.00 uur, 9.00 uur, 14.00 uur en 17.00 uur 8.00 uur, 10.00 uur, 15.00 uur en 17.30 uur
woensdag 7.00 uur en 17.00 uur 7.30 uur en 17.30 uur
zaterdag 8.00 uur en 9.00 uur 8.30 uur en 9.30 uur
zondag Geen vaart

 

 

 

 

 

Muggen

Geplaatst door door
2

Nou, tot nu toe doe ik de titel van mijn blog nog geen eer aan. Maar ja, eerst altijd het slechte nieuws, en dan het goede, toch? Het wordt straks beter, echt waar. Maar nu gaan we het even over muggen hebben. Muskieten. Dat is toch wel de grootste terreur die je hier kunt vinden. Nu ben ik ook altijd de pineut. Er hoeft maar één klein etterig rotmugje aanwezig te zijn en hij weet mij te vinden. Slaat niet slechts één keer toe maar nee, leeft zich tierig uit en laat in een paar  minuten tijd rustig vijfentwintig vurig jeukende bulten achter.

Ook de Nederlandse muggen vinden mij niet te versmaden. Toen ik een jaar of acht was heb ik uit verveling de bulten weleens geteld. Kan me een keer herinneren dat ik er zesentachtig telde. En een vakantie op jonge leeftijd hier naar Su had als resultaat dat bij thuiskomst dat de huisarts een antibioticum  heeft voorgeschreven. Zo veel was ik gestoken. En dat na twee weken al. Echt, pure terreur!

Ja, en hoe bestrijd je terreur? Eigenlijk ben ik niet zo voor verdelging. Daarvoor ben ik dan toch teveel een geitewollensok. Ik bedoel, ik eet het liefst biologisch, mediteer, ben spiritueel. dank Moeder Aarde voor alles wat ze ons schenkt, enzovoorts, enzovoorts. Maar ja, driehonderzevenenvijftig bulten zoals we ze vorig jaar telden bij Gijs, daar ben ik dan toch niet zo heel erg dankbaar voor.

Nu is er geen middeltje dat ik niet ken. Citroengeraniums, muggenmelk, muggenstekkers, muggenspray, citronellakaarsen, muggenlampenolie, muggenwierook – werkt wel tegen vleermuizen but that’s a different story I’ll tell you some other time -, noem maar op en ik heb het geprobeerd.

In Nederland vind ik de beste truc gaas. Gewoon van de Xenos, zo’n pakje voor nog geen drie euro. Er zit een zelfklevende strip klittenband in, die plak je in het kozijn van je raam. Vervolgens plak je het doek vast op het klittenband en voila, je hebt een onneembare vesting. Gegarandeerd mugvrije nachten. Voor buiten is mijn favoriet de Chi muggenroller. Werkt perfect en is niet giftig. Verkrijgbaar bij de biowinkel. Helpt trouwens ook tegen de jeuk mocht je te laat zijn met smeren en al gestoken zijn.

Nu Is het zo dat vergeleken met de muggen hier, de Nederlandse muggen echt losers zijn. Watjes! De muggen hier zijn namelijk zo klein dat ik ze allang niet meer kan zien en venijnig dat ze zijn. Jakkes. Dus vorig jaar op vakantie hier naar toe heb ik na de spirits direct om vergiffenis te hebben gevraagd toch drie verpakkingen Deet tropeneditie gekocht. Ik bedoel, wie maakt mij wat? Who dares? Exactly!

Ja, nou, nee dus. Mis. Deze Amazonemuggen zijn namelijk een soort elite troepen. Zeg maar rustig Special Task Force. Ja, Top Gun! En die trekken zich helemaal niks aan van een zestig procent Deet spraytje. Alsof je water hebt opgespoten, werkelijk waar, ze gaan er dwars doorheen. De enige die er uiteindelijk aan zal bezwijken, dat ben je zelf!

Dus wat nu? Nou, je hebt hier wel een andere spray dat nog enigszins iets doet. OFF! heet het. Maar volgens mij is het ook niet echt wenselijk om dat op te spuiten. Mag geloof ik in Nederland niet eens verkocht worden, maar dat weet ik niet zeker. Is van horen zeggen.

Maar er is hoop! Want wat heb ik gehoord? Muggen hebben een hekel aan vitamine B. Nu ja, de geur die mensen verspreiden na gebruik van vitamine B. Vrienden hebben het geprobeerd op hun vakantie naar Costa Rica en dachten echt verschil te hebben gemerkt. Nou, heb het een en ander uitgezocht en het zou dus moeten gaan om vitamine B1. Als je drie maanden honderd milligram per dag slikt schijnen ze je met rust te laten. Ik heb dus een potje gekocht van NOW voor iets meer dan acht euro. Voor dat bedrag heb je honderd tabletjes.

Vandaag is de zevenentwintigste dag dat ik ze heb geslikt en zoals te verwachten is er dus nog geen resultaat. Althans, voor mij. Voor de elitetroepen wel. Maar laten we hopen dat het werkt. Ik houd je op de hoogte. Let’s keep our fingers crossed!

 

 

Rijtoestemming

Geplaatst door door
2

Wat te regelen als je in den vreemde bent? Mobiliteit dacht ik. Hoewel er voldoende bussen rijden en een taxi hier niet duur is lijkt een auto toch handig. Zeker als de kinderen van en naar school gaan. Nu is het zo dat een Nederlands rijbewijs niet geldig is. Waarom? Dat is een politiek verhaal dat we nu gaan laten voor wat het is. Feit is, het is niet geldig.

Wat kun je doen? Nou, als toerist is het makkelijk. Mijn tip zou zijn, koop een internationaal rijbewijs bij de ANWB. Niet vergeten pasfotootje, rijbewijs en zestien euro mee te nemen en binnen vijf minuten sta je buiten, met je internationale rijbewijs in de hand, en mag je een jaar lang rijden. Echt, ik zou dit advies ter harte nemen. Ik raad het je met klem aan!

Ben je geen toerist, maar ga je hier verblijven voor langere of onbepaalde tijd, dan zal ook het internationaal rijbewijs niet geldig zijn. Er blijven twee oplossingen mogelijk. De eerste is je rijbewijs laten omzetten naar een Surinaams rijbewijs, maar de makkelijkste optie leek mij het aanvragen van zogenaamde rijtoestemming. Ook nodig als je toch wel toerist bent maar hebt vergeten een internationaal rijbewijs aan te schaffen.

Nu had ik mezelf goed geïnformeerd zodat ik wist wat ik nodig zou hebben voor het aanvragen hiervan. Immers een slimme meid is op haar toekomst voorbereid. Het protocol luidde als volgt. Als eerste gaat men naar de Betaaldienst, tegenover hotel Torarica, alwaar men een betaling doet van honderdvijftig srd. Na overleggen van je rijbewijs ontvang je vervolgens een kwitantie. Met deze kwitantie vervoeg je je bij het politiebureau op de Nieuwe Haven, afdeling Rijbewijzen waar je vervolgens na overleggen van de zojuist verkregen kwitantie, je paspoort en rijbewijs een aanvraag kan doen voor rijtoestemming. Nou, wat zou er mis kunnen gaan?

Oké, donderdagmorgen half tien ‘s ochtends naar de stad gereden. Nou ja, laten rijden dus, en gedropt bij hotel Torarica. Dat het steeds meer op een echte dropping zou gaan lijken zou later blijken. Allereerst binnen gelopen bij het Ministerie van Regionale Ontwikkeling, wat mij een vreemde plek leek voor de aanwezigheid van een betaaldienst ten behoeve van rijbewijzen maar goed, er zijn wel meer dingen die mij verbazen. Bij de wacht buiten in het houten huisje, wachten heb je hier bijna overal, heb ik gevraagd of hier de betaaldienst is voor rijbewijzen. Na bevestigend te hebben geantwoord zeiden ze dat ik naar binnen moest gaan.

Binnengekomen loop ik de gang door, kom in een kantoor en vraag een dame of ik hier de betaaldienst kan vinden. Toen ging het als volgt.
Dame 1: Nee, hier is niet de betaaldienst.
Dame 2: Jawel, hier is de betaaldienst.
Dame 1: Nee dit is niet de betaaldienst
Dame 2: Jawel, zo wordt het genoemd hier, de betaaldienst. Komt u maar met mij mee.
Dame 2 tegen dame 3: Deze mevrouw is op zoek naar de betaaldienst.
Dame 3: Wat komt u doen?
Ik: Ik zoek de betaaldienst om een kwitantie te kunnen krijgen voor rijtoestemming.
Dame 3: Dat is niet hier. Dit is de financiële afdeling.
Ik: Weet u misschien waar ik moet zijn?
Dame 3: U moet tegenover Torarica zijn.

Daar zijn er inderdaad twee van, ik was tegenover Royal Torarica gaan kijken. Ik heb de dames bedankt voor de informatie en ben verder gegaan met mijn puzzelrit. Op de hoek tegenover het andere Torarica zag ik inderdaad een gebouw, maar aan de voorzijde stond een bord waarop staat: Disctricts-Commisariaat Paramaribo Bestuursressorten Noord-Oost Zuid-West. Dat leek me toch ook niet de aangewezen plek voor het betalen voor een rijbewijs. Toch de wacht gevraagd en ook deze antwoordde weer bevestigend en zei dat ik naar binnen moest gaan. Binnengekomen zag ik tot mijn grote vreugde een bord waarop inderdaad “Betaalmeester” stond. Voor mij een jongeman die net als ik voor een kwitantie kwam. Al snel had ik een smal papieren strookje, de kwitantie, in mijn handen. Eerste opdracht voltooid!

Inmiddels was het kwart voor twaalf en kreeg toch wel haast om naar het politiebureau te gaan. Met een taxi ben ik naar politiebureau Nieuwe Haven op de Havenlaan Zuid gegaan om net na twaalven aan te komen. Eigenlijk had ik verwacht voor een gesloten loket aan te komen maar wonder boven wonder, de openingstijden zijn van 12.00 uur tot 13.30 uur. Ik was dus precies op tijd! Het leek mee te zitten.

Binnen waren er drie loketten. Loket 1 voor indienen, loket 2 voor afhalen en boven het derde loket stond kassa. Voor loket 1 een heel lange rij, loket 2 en kassa geheel verlaten. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat de dame van loket 2 een van ons wel zou wenken om daar geholpen te worden, maar het werk wordt hier strikt gescheiden. Toen ik eenmaal aan de beurt was heb ik overtuigd van mijn perfecte handelen de kwitantie overlegd, en ook paspoort en rijbewijs. De dame van loket 1 heeft alles bekeken om vervolgens te vragen om een kopie van het rijbewijs en paspoort. Damn………

Toen ik deze niet kon overhandigen heeft ze me al mijn bescheiden teruggegeven en me verteld dat ik “aan de overkant” een kopietje kon gaan maken. Alhier begon het proces van het kastje en de muur. De overkant was namelijk een vestiging van Telesur, de KPN van Suriname. Daar werd ik gestuurd naar de RBTT bank. De baliedame alhier, die nadat ik bijna drie minuten vooraan aan haar desk stond uiteindelijk toch opkeek, vertelde dat er geen kopie gemaakt kon worden en dat ze ook geen idee had waar deze wel gemaakt kon worden.

Bent u daar nog? Zou het volledig begrijpen als u nu afhaakt.
Maar goed, voor de die hards gaan we nog even verder. Chapeau!

Ben maar weer terug gelopen naar het politiebureau en nu bij de hoofdingang naar binnen gegaan. Inmiddels 13.10 uur. Als ik rondkijk bekruipt me een wat unheimisch gevoel en flits de gedachte toch even door het hoofd dat ik niet hoop hier ooit te zullen vertoeven.

Bij de desk zitten twee agenten. Ik besluit een licht hulpeloze toon aan te slaan en leg de agent mijn probleem uit. Ik vertel hem dat de dame van loket 1 me heeft verteld aan “de overkant” een kopie te kunnen maken en vraag hem op mijn alleraardigst of hij weet waar. De goede man kijkt zijn collega aan die al nee begint te schudden. Hij vraagt mij waar ik een kopie van nodig heb. Ik leg het hem nogmaals uit. Hij vraagt oprecht verontwaardigd of ik geen kopie heb meegenomen, ik zeg nee.

De agent vraagt vervolgens wat van mijn paspoort gekopieerd moet worden. Geduldig vertel ik dat de pagina met personalia en de pagina met visum gekopieerd dienen te worden en ook de binnenzijde van mijn rijbewijs. Enigszins ongeduldig zegt de man: “Laat u zien dan”. Yesssss! Yes, Yes, Yes!!!!
Nu komen we ergens. Vlot haal ik mijn papieren uit mijn tas en laat de man de pagina’s zien. Hij kijkt nogmaals naar zijn collega. Deze schudt weer nee. Hij kijkt mij aan en wenkt mij plaats te nemen op het bankje.

Na een klein kwartiertje komt de man terug met in zijn ene hand mijn paspoort en rijbewijs, en in de andere hand twee A4-tjes. Ik sta op, gereed om deze kostbaarheden in ontvangst te nemen en nadat de agent me nog enkele malen op het hart heeft gedrukt dat dit echt niet de normale handelswijze is en er hier dus sprake is van een grote uitzondering maar hij hoopt dat het mij nu lukt mijn zaken goed in orde te kunnen maken, heb ik ze eindelijk in de hand. Op naar loket 1!

Weer netjes in de rij gaan staan. Me niet druk gemaakt over een voordringende man, dat deed de rest ook niet. Ik probeer mijn Europese manieren nog maar eventjes in de broekzak te houden. Mijn beurt kwam om vijf voor half twee. Nadat de dame van loket 1 mijn kwitantie en kopieën in ontvangst had genomen en mijn huidige adresgegevens had genoteerd, schoof ook zij een papieren strookje onder het venster door met de mondelinge toevoeging: “Maandag”. Jawel, ook hier kan het kort en bondig.

Op het strookje stond overigens vermeld dat de afhandelingskosten vijf srd bedragen. Wat enerzijds de aanwezigheid van loket kassa verklaart, maar tegelijkertijd ook de vraag oproept waarom de honderdvijftig srd betaald bij de betaaldienst niet voldoende waren? Of zelfs waarom de betaaldienst bezocht dient te worden wanneer ook afdeling Rijbewijzen een eigen kassa heeft. Je zou het beroepsdeformatie kunnen noemen maar na ruim twintig jaar werkzaam te zijn geweest binnen ICT is het waarschijnlijk m’n tweede natuur geworden kritisch te kijken naar processen en handelingen en heb ik een broertje dood aan redundantie. Daar zal ik nog wel veel last van gaan krijgen begint nu toch wel duidelijk te worden.

Goed. Maandag, we noteren kwart voor twaalf. Taxi gebeld en naar de bureau Nieuwe Haven gegaan. Bijzonder genoeg was er deze keer bij loket 1 nagenoeg geen rij. Loket 2 en loket kassa echter waren druk bevolkt. Eenmaal aan de beurt bij loket twee verliep het soepel. Ik heb het strookje afgegeven, de dame van loket 2 schoof een boek onder het venster door en wees een plek op de pagina aan waaruit ik begreep dat ik daar moest tekenen. Vervolgens pakte ze het boek terug en riep: “Volgende!”

Ik begreep dat dat mijn cue was om me naar loket kassa te begeven. Daar was echter geen rij, maar wel veel, zeker twaalf wachtenden. De een hangend tegen een tafel, de ander leunend op een vensterbank met het hoofd hangend tussen de armen wat leek op een indicatie dat het hebben van geduld een goede skill zou zijn vanmiddag.

Maar tot mijn grote verbazing werd vrijwel direct mijn naam geroepen. Als door een bij gestoken schoot ik naar voren, heb vijf srd in het bakje onder het venster gedeponeerd waarna ik de rijtoestemming in handen had. Waarom ik voor mocht, ik heb geen idee. Heb er ook niet naar gevraagd. Just my lucky day!

Internationaal Rijbewijs
Verkrijgbaar bij de ANWB
Pasfoto en rijbewijs meenemen
Kosten € 15,95 (2010)

Rijtoestemming
Kwitantie halen bij de Betaaldienst
Disctricts-Commisariaat Paramaribo Bestuursressorten Noord-Oost Zuid-West
Sommelsdijckstraat 2 (tegenover Torarica)
kosten 150 SRD (2011), rijbewijs meenemen.

Aanvraag rijtoestemming Politiebureau Nieuwe Haven, Afdeling Rijbewijzen, Havenlaan Zuid.
Kopie paspoort pagina personalia en pagina visum/verblijfsvergunning
Kopie rijbewijs.
Originele bescheiden meenemen.
Bij afhalen 5 SRD behandelingskosten.