Tagarchief: Paramaribo

In De Telegraaf: Switi Sranan

Geplaatst door door
Reageer

Vrijdagavond. Eigenlijk een avond als alle anderen, in de auto op weg naar huis. Maar dan opeens in een flits schiet het me te binnen. Over vier dagen is onze retourvlucht naar Nederland. Heeft wat uitleg nodig. Ruim anderhalf jaar geleden zijn we geëmigreerd naar Suriname. Voor iemand als ik een enorm avontuur. Ik ben namelijk niet zo avontuurlijk aangelegd, houd eigenlijk helemaal niet van verandering. Zelfs het schuiven met meubilair in huis gaat mij al te ver. Het staat allemaal prima toch zo? Nou dan.

En hoewel het beslist uit vrije wil was, het ging allemaal niet zonder slag of stoot. Ik  heb dramatisch veel last van heimwee gehad. ’s  Nachts werd ik wakker en schrok me helemaal te pletter, nog net niet in paniek. Waar ben ik in godsnaam?  Inslapen was een ramp. Maar had een trucje. Als ik mijn ogen maar stijf dichthield en net deed alsof ik in mijn eigen bed lag, ging het. Klinkt bizar, I know.  En natuurlijk was mijn “eigen” bed niet meer mijn eigen bed, I know. Maar het hielp.

www.Switi-Sranan.com in De Telegraaf

Ik had mezelf een jaar gegeven om te zien of het allemaal zou lukken. Of we ons hier wel thuis zouden gaan voelen. Of het nou echt zo leuk was als ik van tevoren had bedacht. Nou, je begrijpt wel wat ik bedoel. En als het na dat jaar allemaal niks zou zijn hadden we een retourticket. Konden we gewoon naar huis.

Meer ontboezemingen? Vond het verschrikkelijk hier. Heb de hitte en die palmbomen vervloekt. Heb me werkelijk afgevraagd wat ik hier in vredesnaam doe. Waar was dit nou voor nodig?

Maar nu, die ene seconde dat ik me realiseer dat we dinsdag alleen maar in de rij hoeven te gaan staan, en als vanzelf naar Nederland worden geleid,  schrik ik enorm. Mijn eerste gedachte? Hoe kom ik dan in hemelsnaam weer thuis? Nou, die kwam even heel hard binnen.

De Telegraaf - Switi Sranan

Vier dagen later zit ik op een mooi terras in de tropische zon. Een tikkie geëmotioneerd, dat dan weer wel. Ik ben een watje, kom er rond voor uit. We hebben de Borgoe-cola’s aan laten slepen en onderwijl heb ik de klok goed in de gaten gehouden. Boarding now. Fasten seatbelts.

En om tien voor zes, terwijl de blauwe vogel het luchtruim verkoos, een traantje weggepinkt en geproost op een goede vlucht. Maar zonder ons. Want uiteindelijk is Paramaribo “thuis” geworden en Suriname ook voor ons: Switi Sranan!

Deze week schrijft Switi Sranan blogs voor De Telegraaf. Lees De Telegraaf van vandaag.

Ilse in Switi Sranan

De reis om de wereld in acht uur

Geplaatst door door
Reageer

We hebben al talloze keren de loftrompet over Suriname geblazen en zijn geenzins van plan daar op korte termijn mee op te houden. Voor iedereen die nog niet hier is, of is geweest, laten we nog een real good selling point oplepelen.

Paramaribo, onze hoofdstad, is geen metropool. Je kunt het in die zin geen wereldstad noemen. Het doet soms zelfs een beetje dorps aan. Maar ook al zijn we in omvang misschien geen wereldstad, als je naar onze bevolking kijkt is het dat zeer zeker wel. Want wanneer we dat als criterium hanteren, kunnen we ons rustig scharen in de categorie NYC, London, you name it.

Jules Vernes deed het in tachtig dagen. Around the world in eighty days. En dat is absoluut imposant, maar hier in Paramaribo kunnen we dat toppen. Hier red je het binnen acht uur. Met gemak. Nou, how ’bout that?

Waar zullen we beginnen? Afrika? Okay, hebben we. Suriname staat er om bekend het best bewaarde stukje Afrika buiten Afrika te hebben. Er zijn zelfs wetenschappers die zeggen dat de Marroncultuur authentiek Afrikaanse elementen bevat die je in Afrika niet eens meer terug kan vinden. Afrika dus. Check.

We gaan verder. Latijns Amerika? Logisch, dat zijn we zelf. Maar ook onze zuiderburen tref je hier in groten getale. Brazilianen. Je vindt ze, behalve bij de goudmijnen, vooral in Paramaribo Noord. Zo halverwege de Tourtonnelaan begint het. Je zou het bijna een Braziliaanse enclave kunnen noemen. Klein Belem. Je hebt er Braziliaanse supermarkten, slagers, bakkers, restaurants, kledingzaken, schoonheidssalons, cafés, noem maar op. Latam sterk vertegenwoordigd. Check.

Europa? Easy. Kolonisten waren er uit Groot Brittannië, Frankrijk, Nederland, zal er vast eentje vergeten. Uit Duitsland zijn ze gekomen, die hebben ons bekeerd als ik het goed heb. En misschien nog wel meer. We zullen het een keer uitzoeken, maar wie het weet mag het zeggen. En zo halverwege de 19e eeuw kwamen er ook agrariërs bij. Boeroes. Hun nazaten vind je hier nog steeds. Dus Europa, check.

En dan last but not least, Azië. Aziaten zijn hier ook prima vertegenwoordigd. Uit India natuurlijk, daar komen Hindoestanen oorspronkelijk vandaan een hele poos geleden. Honderden jaren kunnen we nog niet zeggen, maar de honderdvijftig is in zicht. Dan Indonesië, Java om precies te zijn. Javanen zijn hier al meer dan honderd jaar.

En Chinezen. De eerste lichting kwam ook ruim honderd jaar geleden. De tweede wat later in de 20e eeuw. Trouwens, als je hier naar de chinees gaat ga je geen eten halen maar even boodschappen doen. De winkel om de hoek noem je hier “de chinees”. Dat zijn meestal ook de uitbaters. Een echt Chinatown heb je hier niet, het zit allemaal verspreid. Maar voor de Chinatown vibe, ga eens naar Zhi Cheng Snack Bar. Op de Mahonylaan.

Nu is snackbar voor ons een wat verwarrende benaming, hier geen friet en aanverwante artikelen maar onvervalst Chinees spul. Je ziet hier dan ook eigenlijk alleen chinezen. Je eet hier dumplings en won ton. Gebakken, gestoomd of in de soep. En dat eet je rustig voor ontbijt. Om half acht kun je beginnen.

Hoewel ons niets te gek is, zijn wij de dag begonnen met zoete broodjes. Chinese zoete broodjes. Gebakken Man-tou heten ze volgens onze “Nederlandse” kaart. Kleine waarschuwing vooraf, ze zijn verslavend lekker. Volgens mij is het een soort gestoomd broodje wat vervolgens gefrituurd wordt en daarna afgetopt met iets als maple syrup ofzo.

Als je bestelt, doe maar gewoon ééntje delen. Je krijgt namelijk een enorm bord vol. Suiker rush gegarandeerd. Potje Chinese thee erbij en de dag is begonnen. Kun je daarna verder. Around the world in eight hours.

Zhi Cheng Snack Bar

Mahonylaan (geen idee welk nummer, vanaf de Tourtonnelaan aan het begin rechts, hooguit 50 meter)

Paramaribo

t 474591

Ilse in Switi Sranan

Souposo

Geplaatst door door
3

In Paramaribo zijn een heleboel nice spots. We hebben er al een aantal besproken, we hebben er nog veel meer te gaan, we zijn nog lang niet klaar. Ik denk echt dat Suriname voor iedereen iets heeft. Of je nu meer het basic type bent en geniet van de eenvoud in het leven of graag cultuur opsnuift en je het liefst laat onderdompelen in de cultuur van het land. Of een nature freak, completely blown away by our natural surroundings. Of een luxediertje, en graag in de watten wordt gelegd.

Ik kan het allemaal. Vind het soms heerlijk om basic te doen. Op de fiets naar het strand , gewapend met fles zelfgemaakt pannenkoekenbeslag, eenpittertje op gasfles en koekenpan. En na de pannenkoeken de zelfgevangen garnalen nog even in zeewater koken. Maar sta ook rustig voor dag en dauw op omdat het ochtendlicht dan zo mooi is en de natuur er dan weer totaal anders uit ziet. Kan ik ook.

Wat ik ook heel goed kan is luxe. Ik voel me in het geheel niet ongemakkelijk wanneer mijn tafelbediende, voor iedereen aan tafel een eigen, na elke slok wijn mijn glas weer netjes bijvult en zo een aantal uur spendeert. Integendeel, ik kan er alleen maar van glimlachen. En ik word dolgelukkig van valet parking. En van nog een heleboel meer maar zal nu stoppen.

Maar wat ik absoluut heel leuk vind is als dingen een beetje een alternatief stijltje hebben. De groovy stuff, comfort with a little edge zeg maar. Denk aan De Parade, denk aan de Republiek in Bloemendaal twenty years ago. Zo’n laid back setting met een nice vibe. Waar je in je Pipi Langkous outfit kan komen maar ook rustig iin je pak van kantoor. Jasje uit, mouwen opgestroopt. Waar iedereen begrijpt dat we niet allemaal hetzelfde zijn, en dat okay vindt.

Nou, zo’n plekje is dus Souposo. Soephuis. De nieuwe soupbar hier in het centrum van Paramaribo. Souposo zit op de Roseveltkade, schuin tegenover de Nederlandse ambassade. Je kunt er geweldige soep eten. Elke dag twee soorten en de weekspecial

We hebben er al heel wat gehad. Pindasoep natuurlijk, is uitstekend, precies zoals je hem wilt., Grit’banasoep, soep van bananen, erg okay. De tomatensoep is ook helemaal wat het moet zijn en dat is beslist niet eenvoudig. Wij zijn zeer kritische tomatensoepeters. En zeker als je het niet kent, de absolute must have is de cassavesoep met anjumara.

Je kan ook de soep halen. Takeaway. And don’t forget. It is cool to be contious, dat hebben ze hier ook begrepen. Er wordt dus gekookt met biologische producten en ook de verpakking is biologisch afbreekbaar. Nice.
Ilse in Switi Sranan

Souposo
Van Roseveltkade 36, Paramaribo
maandag t/m vrijdag 10.00 uur – 18.00 uur
t +597 8649893

De Centrale Markt

Geplaatst door door
5

Als je naar Paramaribo komt heb je vast een lijstje van wat je wilt doen en wat je wilt zien. Maar als je komt en je wilt je eens even flink onderdompelen in de Surinaamse vibe, zorg dan dat de Centrale Markt ook op dat lijstje staat. Volgens mij is dat een truc die over de hele wereld werkt. Als je de locals wilt leren kennen en zien hoe ze leven, en niet in de laatste plaats wat zij eten, ga naar de markt. Hier in Paramaribo is het niet anders.

De Centrale Markt is gevestigd in een grote hal aan de Waterkant, midden in Paramaribo, aan de Surinamerivier. Deze enorme loods biedt huisvesting aan, zoals de naam al doet vermoeden, markthandelaren. Groente en fruit, vlees en vis, kruidenierswaren, stof, kleding, potten, pannen en ga zo maar door. Je kunt het er allemaal vinden. Twee verdiepingen vol, en buiten staan ze ook nog.

Fruit en groente wordt in prachtige hoopjes opgestapeld, meestal gerangschikt naar prijs. De kleintjes zijn het goedkoopst, de grote exemplaren het duurst. Is geen hogere wiskunde. Het gebeurt zelden dat je alles bij één stand koopt. Nee, hier de beste manja’s, daar de mooiste sopropo en een vast adres voor de pindasambal.

Als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat ik er bijna nooit kom. Het is er ontzettend druk en je kunt er niet parkeren. Moeilijk in te passen in de dagelijkse routine. Maar als ik gasten uit het buitenland krijg, ga ik altijd even met ze langs want het is absoluut een evergreen. De explosie van kleuren en de met tropische warmte vermengde geuren zetten al je sensoren even flink op scherp. Overigens, bij de vleesafdeling is een sterke maag best een aardig bezit.

Op de markt ben je, op z’n Surinaams, iedereens schat. En zo word je ook aangesproken. “Schat, wat heb je nodig? Kom kijken m’n schat.’” Je hebt geen idee wat het allemaal is? No span, geen probleem. Het word je geduldig uitgelegd. Pomerak, Antruwa, Gomawiwiri. Nee? Geen idee wat je ermee moet? No span! Word je allemaal uitgelegd, m’n schat.

Mooie jeugdherinnering heb ik aan de Centrale Markt. And they are sweet. Vroeger, als de marktdag ten einde was gekomen werd het overschot aan fruit, dat niet meer geschikt was voor consumptie, in de rivier gegooid. En als je dan met de boot naar de overzijde ging, de Wijdenboschbrug die Paramaribo verbindt met Commewijne was er nog niet dus alles ging per boot, voer je tussen het drijvende fruit. Ik zal nooit vergeten de magische aanblik van al die drijvende bollen, al die kleuren op het water, en dat met die intens zoete geur.

De drijvende kleuren heb ik nooit meer gezien. Wat je nog wel ziet is de drukte vanjewelste. Die is immer als toen. Dat begint al vroeg in de morgen, nog voor vijf uur. Paramaribo is nog in diepe rust maar bij de Centrale Markt leveren de planters hun gewassen af bij de handelaren. Verse vis, garnalen en krabben worden gebracht. Er wordt gelost en gesjouwd, gebundeld en gestapeld. Alles krakend vers. Klaar voor een nieuwe marktdag.

De Centrale Markt is alle dagen open tussen 5.00 en 17.00 uur, behalve op zondag.

Ilse in Switi Sranan

Villa Zapakara goes Bombay!

Geplaatst door door
1

Op reis met je net nieiuw verworven familie. Vandaag horen we allemaal bij elkaar. Je stapt in de trein en onderweg naar Mumbai – vroeger Bombay – ziet de omgeving er anders uit dan je ooit tevoren hebt gezien. Onderweg word je verteld waar je naar toe gaat, maar beduusd door alles wat je op de reis ziet ontgaat het verhaal je enigszins.

Als de bestemming is bereikt en de deuren opengaan weten je ogen niet welke kant ze op moeten kijken. Zeker, het is prachtig om te zien, maar het is veel. Je wordt overspoeld door alle indrukken die je moet verwerken. De winkels, de straat, de kleuren. Hartje Bombay.

Nou, nee. We zijn niet in India. We zijn bij Villa Zapakara, kindermuseum hier in Paramaribo. En je doet mee aan de Bombay Tour.  De enige reden, volgens mij, dat het museum kan heten is omdat je er verdomd veel van leert. Maar buiten dat is het een full body experience. Al je zintuigen staan op scherp. Want je ziet niet alleen Bombay, je hoort het ook, je proeft het en je beleeft het.

Met je familie loop je door de stad. Je komt in huizen van andere families. De één rijk, de ander arm. Op de tv een mooi verhaal van het meisje dat in dit huis woont. Geen eenvoudig verhaal, maar ze vertelt het met lichtjes in haar ogen.

In het restaurant kook je zelf. Indiaas natuurlijk. Chai thee en Bombay sandwiches. Een bindi op je hoofd en kleurige bloemenkettingen worden geregen.

Tenslotte arriveer je in Bollywood. Je eindbestemming. Hier ben je ster in de stad. Je bent de sterspeler in de nieuwste videoclip die over enkele minuten zijn première zal hebben in de bioscoop. En je ouders mogen dan komen kijken.

Mijn kinderen vinden het hier absoluut fantastisch. Bijna net zo fantastisch als ik. Want telkens als ik de muziek aan hoor gaan, en er buiten een repetitie wordt gehouden door alle Bollywoodsterren die straks hun opwachting zullen maken en de clip zullen gaan opnemen, wordt ik overmand door een lichte vorm van jaloezie.

Ik zou ook wel die Bollywoodster willen zijn. En ik wil ook een bindi op mijn hoofd. En dan met al mijn vriendinnen op de set. Aan “ster alure” geen gebrek. And action, here we go!

Té hà, té hie. Té hà, té hie…..

Villa Zapakara
Prins Hendrikstraat 17b ( op het terrein van Ons Erf)
t 422212
maandag t/m vrijdag 8.00 uur tot 16.00 uur
zaterdag 10.00 uur tot 16.00 uur.

De tentoonstelling over Bombay is nog te zien tot en met 31 januari 2013

Ilse in Switi Sranan

Autorijden in Suriname

Geplaatst door door
3

Autorijden in Suriname heeft toch wel een extra dimensie. Om te beginnen rijdt men hier links. Dat is al een dingetje. Jaren geleden ging ik met een vriend naar Londen. Ik had gereden die nacht van Amsterdam naar Calais. Daar namen we de trein. Stoelen naar achter en even slapen.

Maar toen we in Engeland van de trein afkwamen en ik naar Londen reed, werd ik helemaal gek. Alsof ze de film verkeerd en om in mijn hoofd hadden gezet. Drama. Uiteindelijk heb ik maar de snelste rijstrook genomen en plankgas gegeven. Werd helemaal gestoord van al die auto’s die me aan de verkeerde kant inhaalden.

Enfin, dat heb ik nog geen vijftien minuten volgehouden. Heb de auto aan de kant gezet en de passagiersstoel geconfisqueerd nadat ik ons bijna te pletter had gereden omdat ik niet had begrepen dat je een rotonde ook verkeerd en om moet nemen.

Nou, hier is het dus net zoiets. Maar dan met meer hitte. Hitte qua temperatuur maar niet in de laatste plaats hitte qua temperament. Want voor wie twijfelt of de Surinamer wel het Latijns Amerikaans temperament heeft, stap eens in de auto. Je weet niet wat er gebeurt.

Hoewel er veel momenten zijn hier in Su dat het hebben van geduld een schone zaak is, in het verkeer is het dat zeer zeker niet. En als je niet snel genoeg bent, wordt dat je op een weinig subtiele manier duidelijk gemaakt. Er wordt naar je getoeterd. Surinamers zijn dol op hun claxon en toeteren er dan ook flink op los.

Zo wordt er luid naar je geclaxonneerd als je niet opschiet. Ja, er wordt zelfs naar je getoeterd als je het in je hoofd haalt te stoppen bij het zebrapad. Echt. Het gebeurt trouwens ook als je ingehaald wordt, Als een soort van waarschuwing. Schrok me telkens helemaal wild in het begin.

Maar er is ook vriendelijk getoeter. Als je iemand ziet die je kent bijvoorbeeld. Of gewoon omdat iemand je leuk vindt. Als je voorrang krijgt, terwijl je het niet hebt. En je bedankt daarvoor, juist, door even te toeteren. En als je bij iemand op bezoek gaat is het helemaal niet gek om met draaiende motor voor de poort te gaan staan en jezelf met twee korte toeters aan te kondigen.

Dat is trouwens wel aardig om in gedachte te houden. Mocht je niet gewend zijn aan de kakofonie van de Surinaamse claxons, onthoud dan dat je aan de lengte van het getoeter kunt horen of het een vriendelijke, vrolijke toon heeft, of dat iemand zich groen en geel aan je ergert.

Ook ik had al snel een innige band met mijn claxon. Claxonneerde netjes wanneer ik iemand in ging halen. En natuurlijk om te bedanken als ik even snel voor mocht. Maar ook die keer dat er een grote witte Jeep op mijn weghelft reed, vanuit tegengestelde richting. En die man ging gewoon niet opzij. Ook niet nadat ik al met mijn groot licht had geseind.

En jazeker, voor wie het nog niet weet, ook ik ben in het gelukkige bezit van Latijns Amerikaans temperament. Dus al scheldend dat die man toch echt op moest schuiven liet ik mijn vuist zakken op de claxon om hem daar eens even lekker te laten liggen.

Tot het me opeens te binnen schiet. Hij rijdt niet op mijn weghelft. Ik rij op de zijne. Boy! Ben snel naar links gegaan en heb bij het voorbijrijden de man vriendelijk gegroet. Met de claxon natuurlijk.

Ilse in Switi Sranan

 

Switi Sranan

Geplaatst door door
16

De meeste stukken schrijf ik van tevoren, in bulk, zodat ik ook in drukke tijden iets kan komen vertellen. Vandaag zou ik je vertellen over het taalgebruik in Suriname. Het Surinaamse Nederlands is anders en leuk om over te vertellen. Maar ik heb me bedacht. Kom vandaag toch met iets anders. Last minute decision.

Ik reed zonet namelijk naar huis, van het werk. Ietsje vroeger vandaag. Ik reed op de Gravenstraat en ik weet niet waarom, maar opeens schoot me te binnen dat aanstaande dinsdag we drie stoelen hebben in de KL714, de KLM-vlucht van Paramaribo naar Amsterdam. Geboekt in augustus vorig jaar. Een enkele reis boeken is namelijk duurder dan een retour. En daarnaast was het een escape. Voor als het echt niet zou lukken hier.

De eventuele terugkeerdatum stond dus vast. Stoelen gereserveerd. Het enige dat we hoefden te doen is de koffers weer in te pakken en binnen negen uur zouden we voet op Nederlandse bodem zetten. Dan waren we terug. Thuis.

Ik heb al eens verteld, ik kan niet zo goed tegen verandering. En onze verhuizing naar Suriname was, in ieder geval voor mij, een enorme verandering. En laat ik eerlijk zijn, het is niet altijd makkelijk geweest. Echt niet. En logisch ook. Slapeloze nachten. ’s Nachts wakker schrikken en me net niet in paniek afvragen waar ik in godsnaam ben. Inslapen ging beter als ik mijn ogen sloot en me inbeeldde dat ik in mijn eigen bed lag. Hoe bizar. Maar echt waar, het hielp.

Laat ik nog wat meer ontboezemingen doen, ik ben net zo lekker bezig. Als je zou weten hoe vaak ik vanuit huis naar buiten ben gelopen, om me heen keek en me vervolgens helemaal te pletter schrok. De aanblik. Niets lijkt op wat het was. Wat ik gewend was. Wat ik kende. En hoewel  die warmte en de palmen tijdens een vakantie werkelijk een verrukking zijn, was het nu een reality check. En ja, ik heb me beslist afgevraagd wat ik hier in godsnaam doe. Waar was dit nou voor nodig? Voelde me verloren. Hopeloos verloren. Niet de hele tijd natuurlijk, maar zeker bij tijd en wijle.

Ik wilde naar huis. Echt. Die momenten kan ik niet eens meer op handen en voeten tellen. Maar waar is dat, thuis? Gister nog kon ik dat antwoord niet vinden. In de auto op repeat. Uit volle borst zing ik mee. Country roads, take me home. To the place I belong. . En hoopte echt dat de roads de weg zouden weten, want mijn God,  ik weet het in elk geval niet.

Vaak aan mijn vader gedacht. Mijn vader werkte bij de Marine en heeft, zoals hij het zelf zei, de hele aardkloot over gezworven. Maar hoe? Hoe heeft hij zich staande gehouden? Wie het weet mag het zeggen. Heb echt geen idee.

’s Ochtends, als ik wakker word en uit het raam kijk, zie ik de toppen van de palmen in de Palmentuin. En hoe vaak heb ik niet gedacht aan de foto’s van vroeger. Foto’s van mij in de Palmentuin. Met mijn vader, Met mijn moeder. Twee jaar oud en absolutely adorable in mijn Shirley Temple jurkje. En misschien toen wel opgekeken en gezien waar ik veertig jaar later zou wonen. Zonder het te beseffen.

Maar zojuist in de auto, die milliseconde dat ik me realiseerde dat ik dinsdag naar Zanderij kan rijden, alleen maar in de rij hoef te gaan staan en als vanzelf naar huis wordt geleid, schrok ik verschrikkelijk. Jezus! Het eerste wat me te binnen schoot? “Shit! Hoe kom ik dan terug?”. Nou, dat was wel een momentje. Kwam even heel hard binnen. Ik vroeg me echt af, hoe kom ik weer thuis?

Ergens tussen drie dagen en twee jaar zal het wel Switi Sranan worden schreef ik vorig jaar. En zojuist, slechts een moment na die ene milliseconde was het zo duidelijk. M’e no go gwe, m’e tan! Ik ga niet weg, ik blijf!. Dus ja, zo ongemerkt in alle hectiek, chaos en heftigheid van het bijna afgelopen jaar is het dus toch zo langzaamaan gekomen. Switi Sranan.

Ilse in Switi Sranan

Marriott Paramaribo

Geplaatst door door
2

Paramaribo heeft een ruim assortiment aan prima hotels, maar als je naar mijn keuze vraagt zou ik je adviseren naar Courtyard Marriott Paramaribo te gaan. Misschien niet zozeer met kinderen, hoewel ik ze er wel heb gezien, maar beslist als je voor business purposes komt. Marriott heeft uiteraard een prima reputatie en die wordt ook hier voortgezet.

Sowieso vind ik het een heel prettige plek om voor een business meet te komen. Een prima lounge waar je absoluut zonder gêne je relaties kunt ontmoeten. Ook heb ik al meer dan eens een business breakfast gedaan hier. En als je achteraan in een van de nisjes plaatsneemt, heb je voldoende privacy.

Als ontbijt vind je er uiteraard het continental breakfast – scrammbled eggs, bacon, toast, jam, kaas, etc.- maar er wordt ook zeker een Surinaamse twist aan gegeven. Dat zie ik graag. Dus hier ook kouseband met garnalen in de schalen en eentje met gerookte bang bang. Vers fruit als ananas, watermeloen en papaya.. Maar ook Surinaamse taart zoals bojo en fiadu heb ik gespot.

Het diner is ook in orde. Het eten is Europees georiënteerd, de wijnen zijn uitstekend en de ambiance is rustig. Dus als je even genoeg dyugudyugu hebt gehad kun je hier rustig landen.

Maar het mooiste plekje vind ik buiten op het terras bij het zwembad. Aan de Surinamerivier. Dus altijd die geweldige bries en natuurlijk dat magnifieke uitzicht. Goede plek om te gaan kijken hoe de zon ondergaat.

Fijne zonnebedden en dito stoelen met aangename kussens. Erg prettig na een dag hard werken. Het enige puntje dat ik heb zijn de plastic wijnglazen die je hier krijgt. Is voor veiligheid, zo vlak bij het zwembad. En hoewel daar best iets voor te zeggen valt, vind ik wijn uit plastic echt helemaal niks. Maar dat is dan ook het enige puntje van kritiek.

Het Marriott Hotel is een prachtig hotel. Niet overal in Suriname worden muren netjes en egaal gestuct. Maar hier hangt alles keurig recht, zoals we van Marriott gewend zijn. Op een paar kleine schoonheidsfoutjes na – de mengkraan van de douche is bedoeld voor opbouw en niet voor inbouw – is het een mooi afgewerkt hotel.

Als je de keuze hebt neem dan een kamer met jacuzzi. Is geweldig. En de badkamer heeft houten luiken naar de kamer, precies waar het bad zit. Het is net een bedstee. Nou ja, badstee dus. Voor als je niet samen in bad wilt. Kun je gewoon blijven praten. Zet het bad wel op tijd aan trouwens. Het is een tweepersoonsmaatje en het duurt wel even eer hij vol is.

Oh, en doe wel voorzichtig met je bonnetjes die je nog moet declareren. House keeping is in mijn geval overijverig geweest en zag de inderdaad niet netjes gearchiveerde stapel papiertjes op het bureau waarschijnlijk aan voor rommel. En dus belandde ruim 400 USD aan prima declarabele nota’s in het ronde archief. Maar laat ik niet vergeten te vermelden dat het management van Marriott Paramaribo het keurig heeft opgelost. We konden het hotel verlaten met bonnen. Gelukkig.

Courtyard Marriott Paramaribo

Anton Dragtenweg 52-54 ·
Paramaribo

+597 456000

Foto credits: Marriott

ilse-in-switi-sranan

Welcome to Miami, bienvenido a Miami

Geplaatst door door
Reageer

Shoppen is iets wat niet tot de mogelijkheden behoort hier in Su. That lifestyle is currently out of stock. Tuurlijk, je kunt hier winkelen. En boodschappen doen. Lekker naar de markt. Maar shoppen? Nee. No can do! A no kan!

Hier in de winkels hangt voornamelijk kleding en schoeisel van Chinese makelij, En hoewel ze in China best prima spul kunnen maken, is dat helaas niet wat hier de winkels bereikt. Orichinees noemen we die rommel hier. En eigenlijk is het ook nog eens veel te duur voor de belabberde kwaliteit die je krijgt. Meestal is het al kapot zodra je het winkelpand hebt verlaten.

Dan zijn er nog twee mall’s hier in Paramaribo. De Hermitage Mall en de Maretraite Mall. Nu is het woord mall misschien niet zo gelukkig gekozen. Mall is toch een woord dat een bepaalde verwachting schept. En aan die verwachting gaat niet voldaan worden. Maar het is beslist goed dat ze er zijn. Anders hadden we helemaal niets.

Maar zelfs in de mall’s is niet zo gek veel te krijgen. De keuze is zeer beperkt. Of je nu een knappe mascara zoekt of schoenen. It’s impossible. En het helpt inderdaad niet dat ik de gelukkige eigenaar ben van voeten maatje eenenveertig. I know.

En dan? Tsja, dan moet je dus het land uit. Om te shoppen is de makkelijkst en snelst bereikbare stad Miami. En daarna, Amsterdam. Ik weet dat het raar klinkt, absoluut, maar het is echt zo. Je moet dus ruim 3000 kilometer reizen om de dichtstbijzijnde winkel te bereiken die enigszins geoutilleerd is. Te bizar voor woorden toch?

Maar goed. Zou je toch naar Miami gaan, dan schijnt de Dolphin Mall echt het ultieme walhalla te zijn. En er zijn er meer die het weten. Because whoever said money can’t buy happiness, didn’t know where to shop! Staat zelfs bij Garden of Eden op de wc-deur.

Laatst was ik op de luchthaven om iemand op te halen. Toestel uit Miami. Bij die vluchten ziet Zanderij er opeens heel anders uit. Sowieso is het rustiger. Er zijn geen uitgebreide ontvangstcomités. Is ook logisch. Je hebt voornamelijk te maken met locals en business people. Maar die keer halverwege onze twee weken paasvakantie, nou ik wist niet wat ik zag! Echt fantastisch.

Zo ongeveer alle dames, haast geen uitzondering, kwamen de aankomsthal uitgelopen stevig duwend achter een zwaar beladen kar met gemiddeld drie flinke koffers. Aan die koffers was overigens duidelijk te zien dat ook deze vrij recentelijk waren aangeschaft. Hier en daar hing zelfs nog een merklabeltje. Afgeladen vol met vracht kwamen ze terug naar Su.

Nou, ik moet ook maar eens een goede reden zien te vinden om naar Miami te gaan. Een  zakenrelatie zei laatst dat wanneer ik naar Miami kom, zijn vrouw met me mee gaat shoppen. Als private guide. Nou! Dat zijn relaties waar je nog eens wat aan hebt. I’m just one lucky duck! Nu alleen nog een goede aanleiding dus. Even denken hoor. Seminar? Klantbezoek? Nou, daar moet ik maar eens even flink mijn best voor doen. Hoor Will Smith al zingen. Miami, Miami, I’m going to Miami!

ilse-in-switi-sranan

Vakantie in Suriname

Geplaatst door door
Reageer

Zonet zijn “we” geheel onverwachts uitgeschakeld op het Europees Kampioenschap. En dat is verschrikkelijk. Alsof je een dolk in de rug krijgt. Nee, alsof je net hebt gehoord dat de zon morgen niet meer opkomt. Nee wacht, alsof je een van je ledematen moet afstaan. Of nee, alsof je grote liefde je net heeft verteld een ander object voor zijn affectie te hebben gevonden. Nou ja, zoiets.

Enfin, dit soort pijnlijke situaties kunnen we natuurlijk gaan analyseren. We kunnen gaan janken tot we geen tranen meer over hebben en zo het verdriet proberen te verwerken. Maar we kunnen ook doen wat velen doen bij traumatische. pijnlijke of moeilijke ervaringen. Ontkennen! Ik stem voor, we nemen simpelweg een short cut. We gaan het gewoon verdringen.

En laten we dan maar omarmen dat ons overvolle juni-schema plotsklaps een stuk rustiger is geworden. Opeens is er weer voor van alles tijd. Zoals het boeken van een vakantie. Voor wie nog geen plannen had, misschien zelfs stiekem rekening hield met een EK-finale, hier een tip. Ga op vakantie naar Suriname!

Hier een filmpje van 3 Op reis in Su. Kun je even in de stemming komen. En dat van daarnet vergeten we gewoon. Delete. Wat ik bedoel? Mmm…. Wacht even hoor, even denken. Kan er toch gewoon niet opkomen…

ilse-in-switi-sranan