Ik vertrek: Suriname

Wie wilt verhuizen naar Suriname en van Surinaamse origine is wordt het binnenkort eenvoudiger gemaakt om te wonen en te werken hier. Je kunt dan de PSA-status aanvragen. PSA staat voor “Persoon van Surinaamse Afkomst”.

Zoals het er nu naar uitziet kom je hiervoor in aanmerking wanneer je zelf hier geboren bent, maar je hebt niet de Surinaamse nationaliteit, één van je ouders is hier geboren of twee van je grootouders zijn hier geboren. Er gaan zelfs geluiden op dat de PSA-status je kiesrecht gaat geven wanneer je al een aantal jaar ingezetene bent.

Voor wie wilt emigreren naar Suriname, remigreren naar Suriname, wonen in Suriname, werken in Suriname, het gaat allemaal een stuk eenvoudiger worden. De familie Trustfull is je al voor gegaan en zijn gevolgd door een cameraploeg van de Tros. Gisteren was de uitzending van “Ik vertrek”, deze keer naar… Suriname!


Ilse in Switi Sranan

Oso Dresi

Oké, we doen even een klein beetje geschiedenis. Tijdens de slavernij werden honderdduizenden Afrikanen verscheept naar Suriname, en op wrede wijze te werk gesteld. Tot hier een ieder bekend denk ik. Een aantal van hen wist te ontsnappen en vestigden zich in het oerwoud. De Marrons.

En hoewel ik echt niet voor de poes ben, kan Ik me er zelf geen voorstelling bij maken hoe ik in godsnaam zou moeten overleven  midden in de jungle. Maar deze mensen is het gelukt. En op een indrukwekkende manier.

Maar goed, in het oerwoud geen winkel, geen dokter, geen medicijnen.  Bomen en planten, meer niet. Op onnavolgbare wijze hebben deze mensen geleerd en zich eigen gemaakt wat de natuur ons kan bieden. En dat is heel wat zo is gebleken.

Waar behandeling met onze moderne medicijnen toch eigenlijk een kwestie van symptoombestrijding is, kunnen deze mensen menig ziekte werkelijk genezen. Het oerwoud is onze apotheek wordt ook wel gezegd. Hier komen dus de Oso dresi vandaan. Huismedicijnen.

Zo had ik een paar wondjes op mijn enkel. Muggenbulten stuk gekrabd in mijn slaap, en ze wilden maar niet genezen. Sterker nog, de boel was behoorlijk aan het ontsteken.  Ik zal er rekening mee houden dat een aantal van u net als ik zeer visueel ingesteld is, en nu niet verder beschrijven.

Ik heb er tubes Betadine op weggesmeerd zonder enkel resultaat. Van het potje met antibacteriële crème van de huisarts dat soelaas had moeten bieden was de bodem zichtbaar, maar dat was de ontsteking ook nog steeds. Zelf heb ik ook nog een heel arsenaal homeopathische middelen bij me. Maar de Arnica deed niet zijn werk. In ieder geval niet afdoende.

Na een paar weken, vroeg ik mijn tante om raad. Zij heeft een enorme kennis van planten en kruiden. En achteraf vraag ik me ook af waarom ik niet eerder naar haar toe ben gegaan. Ze heeft even naar mijn enkel gekeken en zei: Uproli. Hoepelolie.

Upru-oli komt van de Uprububa (fon. Oeproeboeba). Allright! Even tien keer snel achter elkaar opzeggen. De Copaifera guyanensis, die groeit hier in Suriname. In de bast wordt een snee gemaakt, een kap gezet, en de olie die er langzaam uitdrupt wordt opgevangen. Smeer het een paar dagen en je zult zien dat het weg is zei ze.

Inmiddels heb ik genoeg van dit soort dingen gezien om geen moment te twijfelen. En ja hoor, al na een dag verdwijnt de ontsteking, komt er een mooie korst op, en na een dag of vier was de eerste wond mooi genezen. Nog twee te gaan.

Ter informatie. Hoepelolie koop je niet in de winkel. Mijn adres is de Brunswijkmarkt, dat ligt links van de Centrale Markt, aan de Waterkant. Ik noem het altijd gekscherend de Wintigroothandel, maar begrijp me goed, ik kom er graag. Hangt een heel goede vibe. Een flink flesje hoepelolie kost 30 srd..

ilse-in-switi-sranan

 

 

Goedkoop vliegen naar Suriname

Wie de reis naar Suriname al eens heeft gemaakt, of gaat maken, weet ervan. De ticketprijs voor een vlucht naar Suriname is exorbitant hoog. Dat is altijd al zo geweest. Ik herinner me een vakantie naar Suriname in 1978, als ik me niet vergis kostte een ticket toen al bijna tweeduizend  gulden terwijl de maandhuur van een gemiddelde huurwoning de vierhonderd Hollandse florijnen nog lang niet oversteeg.

Vergeleken daarbij is het misschien wel iets beter geworden, maar nog steeds zijn de ticketprijzen vergeleken bij andere soortgelijke bestemmingen erg hoog. Zolang je laagseizoen reist is het nog enigszins acceptabel, je betaald dan om en nabij de € 700,-. En of je dan met de SLM of de KLM vliegt, dat is lood om oud ijzer.

Ben je echter veroordeeld tot vliegen in het hoogseizoen, dan ben je echt de klos. Een ticket kost je niet minder dan € 1350,- . Vaak zelfs meer. Nou, vermenigvuldig dat met het aantal leden dat je gezin telt en zie daar, een klein fortuin waar je bijna een auto van kan kopen. Om maar eens iets te noemen.

Nou hebben we lang  niet allemaal dat geld zomaar op de plank liggen. Zoals ik vorige jaar toen ik op vakantie wilde naar Su. Dus heb ik het internet flink afgestruind – ik ben de zelf gekroonde Google-Koningin – en na veel gepuzzel is het me gelukt om voor bijna de helft te vliegen. Mijn oplossing was om via Cayenne, Frans Guyana te reizen. Frans Guyana is het buurland aan oostzijde van Suriname. De truc is dan, mocht je dit van plan zijn, dat je niet vanaf Schiphol naar Cayenne vliegt. Dat scheelt je hooguit een paar tientjes. Je moet vliegen vanaf Parijs Orly.

Je hebt de keuze uit twee luchtvaartmaatschappijen. Zo kun je vliegen met Air France of Air Caraibes. Samen met twee kinderen heb ik ongeveer € 2200,- betaald bij Air Caraibes. Inmiddels zit ik in hun mailbestand en krijg regelmatig aanbieding om voor € 498,-  te vliegen naar Rochambeau. Hoogseizoen! Ik bedoel maar.

Het enige wat je nodig hebt is tijd, het is natuurlijk wel een intensieve reis, maar als je bedenkt dat de vakantie begint zodra je reis start valt het allemaal best mee. Daarbij komt dat wij zes weken op vakantie gingen. En dan maakt een dagje meer of minder reizen niet zo veel uit. Heb je slechts twee weken de tijd, dan zal je keuze wellicht anders zijn.

Zelf hebben we vanaf Amsterdam Centraal met de Thalys naar Parijs gereisd. Vanaf Gare du Nord is een directe verbinding naar vliegveld Orly. Je neemt RER lijn B, de Orlyval. Deze rijdt vanaf 5.00 uur tot 0.15 uur elk kwartier naar het vliegveld.

Als ervaringsdeskundige geef ik je nog de tip vooral niet naar de reisbeschrijving van NS Internationaal te kijken zoals ik heb gedaan. Dat betekent namelijk dat je net als ik met veel te zware koffers ongeveer veertien trappen moet afdalen, tweemaal de tram en eenmaal de trein zult moeten nemen. Volstrekt onnodig. En bij de trappen van RER lijn B ontbreken niet de paden om je koffer overheen te kunnen rijden, bij die veertien trappen wel.

’s Avonds hebben we overnacht in het Holiday Inn Orly. Kan goedkoper bij Formule 1. Maar na die veertien trappen op een tropische warme dag, ik kan je zeggen dat ik al die zes weken in Paramaribo niet meer zo heb gezweet als die dag in Parijs, vond ik dat we een upgrade verdiend hadden. En het  shuttlebusje dat ze hebben is toch ook wel erg lekker. Overigens zou ik een volgende keer deze overnachting skippen, maar het was de eerste keer en met twee kinderen, eentje zes en eentje negen, wilde ik het zekere voor het onzekere nemen.

Nog een nice to know. Orly heeft twee terminals. Een heet Orly Ouest, de ander Orly Sud. Dat wist ik niet, en dus stonden wij op de verkeerde terminal. Op je reisbescheiden staat met een letter aangeduid bij welke terminal je moet zijn. Wij hadden een S achter Orly staan. ’t Is maar dat je het weet.

Na zo’n acht en een half uur vliegen waren we geland op Rochambeau. Als je in Cayenne bent moet je verder reizen naar de grens, naar Saint Laurent du Maroni. St. Laurent is de grensplaats 260 kilometer ten het westen van Cayenne en ligt aan de Marowijne. Aan de overkant Albina, Suriname. Je hebt daartoe twee mogelijkheden. Je kunt met een van de reguliere busjes rijden. Je neemt een taxi vanaf Rochambeau en elke chauffeur snapt wat je bedoelt als je vraagt naar de plek waar de bus vertrekt naar Saint Laurent. Deze rijden echter tot 18.00 uur. Stipt.

Je hebt ook particuliere taxibusjes. Helaas kan ik je dat nummer nu niet melden, heb het genoteerd in onze reisgids die in een verhuisdoos in Nederland zit, onze inboedel is namelijk nog niet verscheept. Maar bij hotel La Tentiare moeten ze je dat kunnen geven, daar heb ik het ook van. En dan kost een enkeltje € 60,- per persoon, of €250,- als je de bus voor jezelf wilt. De bus heeft acht zitplaatsen.

Overnacht hebben we dus bij hotel La Tentiare in Saint Laurent du Maroni. Een hotelovernachting kostte ongeveer € 90,-.

De volgende morgen zijn we met de taxi naar de terminal gegaan, naar Le Bac. Nu is dat een woord wat veel verwachtingen schept, maar de terminal is een klein huisje waar zich de douane bevindt. Bij de douane moet je je even laten uitstempelen. Waarom? Omdat ze je aan de overkant anders terug sturen en dat is zo zonde van je tijd.

Als je hebt uitgestempeld kun je met veerboot La Gabrielle naar de overkant,  maar er liggen ook tientallen bootjes die je voor zo’n € 5,- aan de overkant zetten. Oh, en soms vragen ze je of ze je bij de douanepost moeten afzetten of verderop. Briljant. Any way, je bent in Suriname. Even naar de douane lopen, formuliertje invullen, wachten op het stempeltje en klaar.

Nu nog naar Paramaribo. Je kunt een taxi nemen. Kost je zo om en nabij de € 80,-. Of een bus, kost nog geen 10 srd. Wij werden opgehaald door familie.

Alles bij elkaar heb ik € 1300,- bespaard, en nu ik de weg weet zou ik nog zo’n € 800,- extra kunnen besparen.

Have a save trip!

Note: Vanaf vandaag, 4 oktober 2012, vliegt de SLM weer op Cayenne.

 

 
Vaarschema La Gabrielle
Vertrek
Saint Laurent Albina
maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag 7.00 uur, 9.00 uur, 14.00 uur en 17.00 uur 8.00 uur, 10.00 uur, 15.00 uur en 17.30 uur
woensdag 7.00 uur en 17.00 uur 7.30 uur en 17.30 uur
zaterdag 8.00 uur en 9.00 uur 8.30 uur en 9.30 uur
zondag Geen vaart