Hoewel mijn voorkomen enigszins exotisch aandoet, ben ik uit de Hollandse klei getrokken.”Bounty” noemen ze ons weleens hier in Suriname. Bruin van buiten, wit van binnen. Ik kan er zelf eigenlijk wel om lachen, zie er de humor wel van in. Het schijnt zelfs in de Dikke van Dale te staan. Geweldig!

Maar aan het eten bij ons thuis was wel te merken dat mijn moeder niet uit Nederland kwam. Zo aten wij geen vlees, groenten, aardappelen en jus maar vlees, groenten, rijst en jus. Bij ons geen boerenkoolstamppot maar wel moksi alesi., Op onze eettafel geen hutsput maar wel pompoen. Met rijst natuurlijk. En rijst, eet je gekookt met als enige toevoeging zout  Rijstebrij, papperige rijst met suiker en rozijnen, ging er bij ons niet in.

Wat er bij ons wel in ging was okersoep. Of pindasoep. Saoto.  Dat was bij ons doodnormaal. Je bent klein en je weet niet beter dan dat iedereen dat eet toch? Op verjaardagen werd er flink uitgepakt. Dan aten we roti. Of pastei en pom, Bojo, fiadu, het hele repertoire. Als er eenvoudig gekookt werd  batjauw met rijst, een gerecht van gedoogde vis, uitgekookt en daarna gebakken met, tomaat, ui, knoflook en peper.

Zelfs toen we nog in onze flat op de Halleyweg in Dordrecht woonden, bakte mijn moeder midden in de winter onze sateetjes op een kleine barbecue, die op de ouderwets granieten vloer stond in de douche. Heus. Is echt waar.  En ja, de flat staat er nog.

Meestal als we op bezoek waren bij mijn – Nederlandse – grootouders, werd het eten aangepast aan onze eetgewoontes. Dus kregen we meestal kip, rijst en boontjes. Gebroken rijst dan wel, smaakte iets wat raar, maar toch, Rijst. En slechts heel af en toe een aardappeltje. Maar tijdens een logeerpartij van mij daar in Dordt, waar ik zelf ook geboren ben, ging het anders.

Logeren bij oma en opa was altijd één groot feest. Niet in de laatste plaats omdat we dan naar de lunchroom van de Hema gingen, en je dan mocht uitzoeken wat je maar wilde. Maakte niet uit hoe groot het was. Trouwens, volgens mij bezigde alleen mijn oma dat woord. Lunchroom.

Any how. Mijn grootouders aten ’s middags warm, en toen ik mijn oma op een morgen vroeg wat we zouden eten die dag, zei ze “Zuurkool”. “Oh, lekker, zuurkool!” riep ik. Zuurkool was ik namelijk dol op. Bij ons thuis is zuurkool, syurkoro (spreek uit: sjoerkòrò), namelijk een gebakken schotel met varkensvlees, tomaten, knoflook, ui (volgens mij vind je die laatste drie in elk Surinaams gerecht), kruiden en natuurlijk zuurkool. En dat eet je, precies, met rijst.

Het was twaalf uur, en we gingen aan tafel in oma’s keuken. Oma schepte de borden vol. Wat er op lag was een beetje een bleke, papperige substantie, waarvan ik de geur niet thuis kon brengen. Enigszins verschrokken keek ik toe. Daarna pakte oma haar eigengemaakte appelmoes, en goot bij ons alle drie een flinke scheut over de, sorry oma, gele derrie.

Nadat we elkaar smakelijk eten hadden toegewenst, en mijn oma en opa beide naar hartenlust waren begonnen met eten, vroeg ik heel voorzichtig aan mijn oma: “Oma, we zouden toch zuurkool eten vadaag?” Oma keek op van haar bord en zei “Ja lieverd, dit is zuurkool”.

Ik begon me steeds ongemakkelijker te voelen, schoof wat heen en weer op mijn stoel, en keek naar de inhoud van mijn bord, wat er uit zag alsof het al een keer gegeten was. Ik wist niet wat te doen met deze situatie. Gelukkig sprak mijn opa toen, godzijdank, de verlossende woorden “Pak maar lekker een boterhammetje meissie.”

Oh, nog even voor de goede orde. Oma kon wel fantastische bitterkoekjespudding maken, de lekkerste kippetjes braden, was beroemd om de heerlijke scholletjes die ze bakte en haar appelmoes met kaneel was heerlijk. Zonder de zuurkool dan.