Vandaag zijn we verhuisd.. Nou ja verhuisd, geëmigreerd heet dat. Klinkt zo raar nog, we zijn geëmigreerd. Jeetje! Oké, nog een keer. We zijn geëmigreerd naar Paramaribo, Suriname. Nu doen veel mensen niet anders dan zichzelf over de globe verplaatsen. Denk expats, scheepvaartlieden, en andere avonturiers. Sommige voor korte tijd, anderen voor lang of voor altijd. Hoe het ons zal vergaan zal de tijd leren.
Hoewel wij in de categorie avonturiers vallen, de Het-Roer-Om-types, voelt het nu even niet zo avontuurlijk allemaal. Sterker nog, deze avonturier vraagt zich af waar dit toch allemaal voor nodig is. Is het tropisch weer nou echt zo fijn? De mensen echt zo leuk? Moet ik nu echt op zoek naar mijn roots? Is het gras hier werkelijk zoveel groener? Nou, indien dit zo is heb ik er in ieder geval geen oog voor nu. Ja, typisch gevalletje van heimwee.
Heimwee. Heimwee heb ik snel last van. Verhuisd van Amsterdam naar Hilversum, een kleine dertig kilometer, heeft mijn leven zo onderste boven gegooid dat het me twee jaar heeft gekost eer ik tegen mezelf kon zeggen: “Oké, oké… ik woon hier. Ik woon in Hilversum” Tot die tijd was ik compleet in ontkenning. Nu was het niet mijn eerste verhuizing maar naarmate ik ouder wordt, ben ik steeds lastiger te verplaatsen. Ben als een goed gewortelde boom zeg maar. Een woudreus.
Zelfs wanneer ik twee weken op vakantie ga heb ik heimwee. Altijd. Of ik nu op een ecologische camping sta in mijn opblaastent, met z’n allen genietend van ochtendyoga, djembé spelen, mozaïek en shiatsu massages of cocktails drinkend aan de rand van het designzwembad in de designtuin van een schitterend designhotel in Marseille, ik heb altijd heimwee. Dat ik bij mezelf denk waarom? Waarom doe ik dit? Zelfcastijding is het. Maar gelukkig gaat dat over na een dag of drie, maar die eerste dagen is altijd even flink doorbijten.
En ja waarom doe ik dit dan weer? Nou, daar had ik een heleboel goede redenen voor. Sommige cliché, andere wat meer bijzonder. Ja, waarom reis ik in godsnaam naar de andere kant van de aardbol? Wel, al die goede redenen, daar kan ik nu even niet opkomen. Heb geen flauw idee. Ik zit in een wat-doe-ik-hier-in-godsnaam-modus. Nou, dat is even een heel ander begin van deze blog dan ik voor ogen had.
Ja, want eigenlijk zou ik hier komen vertellen wat een heerlijkheid het is mezelf inwoner te mogen noemen van dit prachtige land, waar ik net niet geboren ben maar wel veel familie heb. Hoe fantastisch het is de typische geur te ruiken als je het vliegtuig uitstapt om de trap af te dalen en voet op Surinaamse bodem te zetten. Dat als ik uit het raam kijk ik de palmbladeren zie wuiven op het heerlijke windje dat hier altijd waait. Hoe fantastisch het is dat de kinderen al de hele dag in bikini en zwembroek lopen, hoe lekker het eten is, wat een leuke mensen dit toch zijn. Zodat ik de titel recht aan kan doen. Switi Sranan.
Nou, dat hou je dus nog tegoed. Want dat zal het vast wel worden. Ergens tussen drie dagen en twee jaar in.
lieve lieve Ilse, Angela heeft je blog met me gedeeld en daar ben ik heel blij mee. Natuurlijk hield ze me al een beetje op de hoogte van je wel en wee maar dat je ook nog lijdt aan het heimwee-syndroom
wist ik niet. En dat maakt het allemaal nog lastiger voor je? Ik ken je niet zo heel goed, maar heb wel een beeld van je, en wat je gedaan hebt typeert dit beeld: Je BENT een woudreus en dan bijna letterlijk, voor je kinderen zeker. Je bent een oermoeder met een heel groot hart, en ik ben blij je te hebben mogen leren kennen. Je besluit en wat het je ‘kost’ zegt bijna alles, hoe verdrietig ook, Je kinderen boffen met je, en het zal allemaal ooit bij je terugkomen. Ik hoop je snel te kunnen opzoeken met Angela, en tot die tijd hoop ik dat Ans de blogs met me blijft delen. Houd je goed, dikke kus en een stevige knuffel. Yolanda