Hoewel ik al vaker tijdens de jaarwisseling in Paramaribo was, ben ik nooit eerder de binnenstad in geweest voor de oudejaarsviering. Owru Yari. Eigenlijk was ik ook deze keer niet van plan te gaan, maar een oom van me had me op het hart gedrukt dat we daar echt naar toe moesten gaan. Was gezellig zei hij. Moest je tenminste één keer meegemaakt hebben.

Nu had ik dat inderdaad al eens gelezen bij CNN. Een aantal jaar geleden werd Paramaribo in één adem genoemd met Barcelona en Rio de Janeiro als een van de meest fantastische  plekken om de jaarwisseling te vieren. En ook dit jaar kregen we weer een vermelding  Dus oké dacht ik. Laten we gaan.

Om twaalf uur ‘s ochtends moesten we er zijn was ons verteld. In de Domineestraat begint dan de pagarra-estafette . En inderdaad. De ene na de andere mat van ik denk makkelijk twintig meter lang wordt uitgerold en aangestoken. Begeleid door agenten en militairen met oogbescherming op, mondkapjes voor en doppen in de oren.

Al snel begrijp ik waarom. Mijn god, wat een knallen. Je trommelvliezen barsten bijna je oren uit. En die kruitdampen. Mi gado! Agenten gebaren naar ons dat we de vingers in de oren moeten stoppen en de mond dicht moeten houden. Maar wat een lekker gevoel in je buik! Steek de volgende maar weer aan.

Zo sta ik een poosje te kijken. Naar de matten, naar de mensen, de agenten. Ik kijk links en rechts en neem de straat eigenlijk nu pas goed in me op. Hier en daar staat een buitenbar waar het bier zonder problemen zijn bestemming vindt. Er worden satés gegrild en bami verkocht.

Er zijn podia met bandjes, en aan het publiek dat helemaal uit zijn dak gaat is af te lezen dat ze erg populair zijn. Brassbands lopen langs met vooraan een peloton van mooie exotische dames, die onvermoeibaar doordansen op het opzwepende ritme. Enigszins observerend sla ik het tafereel gade.

Maar dan opeens slaat ‘ie in. Het is net Konninginnedag realiseer ik me. Nou, niet helemaal, want als je rond kijkt zie je nergens oranje geklede idioten en ook ik heb m’n oranje jurkje niet aan. Nee dat is het niet. Maar die vibe! Dat is Koninginnedag! Kan het niet beter omschrijven. Of jawel, koninginnenacht! Maar dan voordat meneer Patijn, niet gehinderd door enig gevoel voor gezelligheid, besloot dat we dat niet meer mochten doen in Amsterdam.

Er komt een lach op m’n gezicht van oor tot oor, en hij gaat er niet meer af. Het is net of ik weer op het Spui sta. Ergens bij Hoppe of Dante, zoiets. Ik geef me over aan de flow, koop een Parbo Chiller bij een leuke dame met koelbox, en ga kopje onder in het feestgedruis.

Nanga wan hiep hiep hiep….. Huray!!!

Wan bun Nyun Yari!