Oranjekoorts? Nou, dat is iets waar wij nooit last van hebben. Echt niet. Nee hoor, dat belachelijke wij-gevoel dat opeens boven komt drijven als “ons nationaal elftal” een balletje aan het trappen is. En dat terwijl minstens de helft van de nationalistische oranjegekken niet eens kan vertellen waar “onze jongens” de rest van het jaar hun talenten laten zien. Nee, zo stupide zijn wij niet.
Wel is het zo dat we altijd een van de eerste zijn om de oranje vlaggetjes zigzaggend in de tuin op te hangen om te laten wapperen in de wind. En aan de vlaggenstok prijkt bij ons inderdaad de oranje voetbalvlag met leeuw. En ja, we kunnen het wuppielied nog steeds uit het hoofd zingen. Dat wel ja.
Dat geldt trouwens ook voor het Wilhelmus. Hoewel “onze jongens” het nog weleens een moeilijke liedje vinden, wij gooien hem er zonder enige moeite uit. Met de rechterhand op het hart, wij houden wel van een beetje dramatiek, en we verslikken ons zelfs niet in de “Ko-ho-ho-ho-ning van Hispanje”.
Ook doen we mee aan elke voetbalpoule die we tegenkomen. En meestal hebben we het ook bij het juiste eind. Tot de laatste twee rondes waar wishful thinking het toch weer wint van common sense. Maar hey, vorige keer hadden we het tot aan de finale goed voorspelt!
En ons menu die paar weken? Uhm, nou hutspot. Chipito’s. Paprikachips. Pompoensoep. Tomatencremesoep. Pompoenrisotto. Veel sinaasappelsap, soms met een beetje wodka. Niet teveel natuurlijk. En laat ik niet vergeten oranje tompoucen, oranje borrelnoten, dat spul. En dat eten we gekleed in oranje tenue, rood-wit-blauwe lipstick op de wangen en een oranje stola om de nek. Die kun je overigens ook knippen en zo leuk aan de bovenkant van je laarzen vastmaken. Ook enig voor Koninginnedag.
En dan zitten we, gewapend met luchthoorns, “onze jongens” aan te moedigen en te schelden op de scheidsrechter die ook werkelijk altijd, maar dan ook altijd, in ons nadeel beslist. Nou, zoals je ziet, bij ons geen Oranjekoorts. Hooguit wat verhoging.
Hoe we dat hier gaan doen in Suriname, weet ik nog niet. Echt, geen idee! We missen ook wel een beetje het voorspel. De voorpret. De reclames op televisie die alleen nog maar over voetbal gaan. De gratis EK-beestjes van Albert Heijn. Bij Bavaria misschien weer een leuk jurkje dit jaar en Heineken misschien een tot tafelvoetbalspel transformeerbaar bierkratje? Wie zal het zeggen? Wij niet.
Nee, oranje vlaggen in de tuin slaan we maar over deze keer. Gaat toch een beetje te ver. Het spelschema is ook niet echt handig. De wedstrijden beginnen om 13.00 uur. Dan zijn we gewoon aan het werk. Maar godzijdank worden ze hier in Suriname tenminste uitgezonden. Laten we daar maar heel blij mee zijn.
Maar komen “we” ver, zo vanaf de kwartfinale, dan gaan we naar ‘t Vat. ‘t Vat kun je wel zien als de local hang out place voor Nederlandse toeristen, en heeft een hoog Leidsepleingehalte. Nou, met voetbalwedstrijden is Leidsepleingezelligheid dan toch wel weer leuk. Dan zullen we “onze jongens” maar weer eens flink aanmoedigen. Want waar zouden ze zijn zonder ons? Precies.
Nog zes nachtjes jongens. En dan gaan we. Tudududuuuu tuduuuuuu… Aanvallûh!
‘t Vat
Kleine Waterstraat 1
Paramaribo
