Het is verschrikkelijk druk hier in Su. Al maanden. Nog bijna geen rustig moment gehad. En begrijp me goed, ik klaag niet. Maar het leven bestaat momenteel alleen uit werken, werken en werken. Wie daar wel over klagen zijn de kinderen. “Mijn moeder werkt alleen maar”, wordt er regelmatig verteld. Gelukkig kunnen hun gesprekspartners er altijd hartelijk om lachen. Maar ik moet toegeven, het is wel een beetje waar. Mama werkt inderdaad heel veel.

Dat is ook niet zo gek vind ik. Als je de stap maakt om overzees te gaan wonen, en je bent ondernemer, dan zul je toch echt een beetje je best moeten doen om een nieuw netwerk op te bouwen.  Want laten we eerlijk zijn, het gaat allemaal niet vanzelf. En zeker niet in Suriname. Want hier is het niet wie je bent, maar wie je kent.

Daardoor is de aanleiding van sociale activiteiten die we hebben op dit moment toch vaak wel een zakelijke. Nou, niks mis mee. Zo stonden we laatst met een zakenrelatie naar de wandelmars te kijken. Een grote happening hier in Paramaribo. Heel gezellig. Want ik vind ook echt niet dat zakelijke contacten minder gezellig hoeven te zijn.  En dat vinden ze dan weer wél heel erg leuk. Socializen. Kunnen ze als geen ander.

Er werd dan ook luid gejuicht toen een vriend, waarmee ik ook zaken doe, zijn vliegtuig had gemist en toch echt een vrije zaterdag in Paramaribo ging doorbrengen. Want dan zien ze meteen een opportunity. Dan kruipt mama namelijk niet achter telefoon en laptop, maar moet er gesocialized worden. Zo dachten zij er tenminste wel over. Je kan zo’n man toch niet aan zijn lot overlaten? Die moeten we Paramaribo laten zien!

Nadat ze zich op eigen initiatief in “representatieve” kleding hadden gestoken, werd er direct een plan de campagne gemaakt. We zouden hem de high lights laten zien. De high lights van Paramaribo. Dus eerst de most important must do. En wat zou dat kunnen zijn? Juist! Het restaurant met de gouden bogen. McDonalds! En nee, heus niet voor eigen gerief. En de “Happy Meal” was heus niet voor hun happiness. Nee, dat was alleen omdat er zo aangedrongen werd.

Maar ja, more time to kill. Dus daarna de must see. TBL Cinemas. “Ja mama, dat is toch leuk? Dan kunnen we ook even de bioscoop laten zien! We hebben toch de hele dag? Je vliegt toch pas vannacht? Laten we film gaan kijken. Dat vind jij toch ook leuk?” werd onze gast gevraagd. Nou, dan moet je echt een hele flinke jongen zijn wil  je daar geen ja op zeggen. Uitstekende salesforce zouden ze zijn. Want zelf waren ze nog helemaal niet bij TBL geweest.

Natuurlijk kwam er popcorn. En M&M’s. En soft. En dat hebben ze alleen aangenomen omdat het niet netjes is zoiets te weigeren. En daarna, tot Gijs z’n grote vreugde, een twee uur durende verkeerd gekozen film gezien, met veel geweld. Tsja, je laat toch je gasten kiezen. Disney dacht hij. Moet goed zitten. Stond geen leeftijdskeuring bij. Maar ook dat heeft geleid tot veel hilariteit. “Ohhh! Die hadden we van jou nóóit mogen zien hè mama?”

Nou, they we’re having a ball! Als er een buitenkansje zich voordoet, moet je die volledig uitnutten. En dat hebben ze gedaan. Ja, waarom stoppen als je net zo lekker bezig bent? “Weet je wat heel leuk is? Lekker! Dat vindt mama ook heel leuk altijd. Dan kunnen we even rustig zitten, we drinken wat en als je honger hebt kun je ook een broodje eten. Heb je honger?”

“Oh, wist je dat ze hier ook heel lekkere appeltaart hebben? Niet zoals die van mama, want die is het lekkerst. Maar deze is óók heel lekker. Nederlandse appeltaart. Hou jij van appeltaart? Oh ja? Nou, dan moet je deze ècht nemen hoor. Ze maken hem warm voor je. Ik? Ook appeltaart? Ok… goed.”

Ja, dat was de must be. De high lights van Paramaribo. Misschien hadden we wat meer van de omgeving kunnen laten zien? Ook daar is voor gezorgd. Want bij Lekker! werd direct het Monopolyspel op tafel gezet. De Surinaamse editie. Met Surinaamse Dollars en straten in Paramaribo. Ja, overal hebben ze aan gedacht.

TBL Cinemas

Lalla Rookhweg 79

Paramaribo

telefoon: 463737